Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012



Στον κρόταφο κολλημένο
όπλο
να φοβηθώ
να μην τολμήσω να τους φοβερίξω
Στο στόμα μπουκωμένο
πατσαβούρι
Να μη μιλώ
Να μη φωνάξω το όνομά της-
κι ακούσουν και το θυμηθούνε,
στρατιές ανθρώπων
που ξεχάστηκαν στα δικά τους μπουντρούμια
σαν τους λεπρούς
κι αργοπεθαίνουν δίχως του ήλιου το φως


Στα πόδια μου αλυσίδες βαριές
Να γίνει δύσκολο,
ακατόρθωτο το βάδισμά μου
Μακριά πολύ να μη μπορώ να φτάσω
ως τους συντρόφους η ως τη θάλασσα


Να με βρεις.
Αν το θες στην αυλή μου.
Στο δρόμο
Σε μια πλατεία.
Να συνάξουμε έναν μικρό πόλεμο.
Να συρθούμε με τις αλυσίδες έξω
Να φωνάξουμε πίσω απ' τα πατσαβούρια.
Δε φώναξε η φωνή ποτές
Η ψυχή μας ούρλιαζε ακατάπαυστα