Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

Μόνοι, σαν τις ερημιές του κόσμου
καμιά θάλασσα δε μας σήκωσε
κανένας ουρανός δεν μας ξημέρωσε.
Οι συλλαβές της χαράς ήταν δύσκολες
Μια λύσσα, στην έρημο
φωνή γλάρου
λευκού, όσο η πίσσα.
Ξεραμένα κίτρινα, τα λουλούδια
δεν ανθίζουν
όσο ήλιος δε βγαίνει
στο ατέλειωτο νύχτωμα.
Κι ο Αυγερινός,
ο Αυγερινός σε εμάς,
την πλάτη του έδειχνε
τσαχπίνης κι ανισόρροπος
με τα παράπονά του σκόρπια αστέρια
σ' όλες τις γωνιές τ' ουρανού

τζιάτζιου μαρία




[foto: jpastos]