Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

Σαν τελευταίο ωμέγα στης λίμνης το βυθό, 
κιτρινοπράσινο ή ωχρό στεφάνι ανεμίζεις την άγνοια σου, 
σαν απο αχόρταγα μικρά ψάρια να τη γλίτωσες...
Μου πλέκουν δάφνες και ροδόδεντρα η ανατολή και η ξαστεριά
να σε χορέψω αχόρταγο ροζαλί μου πεταλούδι, γυμνό,
στης αθωότητας τη λάγνα έκσταση
εικαστική μορφή στα μάτια μου.
Σαν απο καιρό...
Ήμουν θεά πριν τα ποτάμια, θυμάμαι


τζιάτζιου μαρία